به گزارش توفان، ردپاهایی به طول حدود ۳۸ سانتیمتر، گزارشهایی از بوی بسیار تند در جنگل و روایتهایی از ناپدید شدن لاشه یک گوزن، بخشی از پروندههای آرشیوی دولت آمریکا درباره پاگنده هستند. سازمان جنگلداری آمریکا سه سند قدیمی مرتبط با این موجود افسانهای را منتشر کرده، اما بررسی کارشناسان در مهمترین پرونده، نتیجهای به سود فرضیه وجود پاگنده نداشته است.
دولت دونالد ترامپ اسناد مربوط به تحقیقات درباره پاگنده (Bigfoot) یا ساسکواچ را در دسترس عموم قرار داده است. سازمان جنگلداری آمریکا، زیرمجموعه وزارت کشاورزی این کشور، روز ۱۵ اکتبر سه سند آرشیوی را با عنوان «پروندههای پاگنده/ساسکواچ» منتشر کرد.
این مجموعه سه بخش متفاوت دارد: گزارش بررسی میدانی ردپاهای مشکوک در ایالت واشنگتن در سال ۱۹۸۲، روایتهایی از برخورد شکارچیان با آثار یک موجود ناشناس در مونتانا و بریدهای از یک روزنامه محلی متعلق به سال ۲۰۰۳. در میان این مدارک، پرونده مربوط به ردپاهای ثبتشده در جنگل ملی اوماتیلا جزئیات بیشتری دارد.
ردپاهای ۳۸ سانتیمتری در جنگل ملی اوماتیلا
موضوع اصلی یکی از اسناد، مجموعهای از ردپاها در حوزه آبخیز میلکریک در جنگل ملی اوماتیلا، واقع در ایالت واشنگتن، است. طول برخی از این آثار حدود ۱۵ اینچ، معادل نزدیک به ۳۸ سانتیمتر، اندازهگیری شده بود و ردپاها در چند نقطه از منطقه به چشم میخوردند.
رودنی جانسون، زیستشناس حیاتوحش سازمان جنگلداری آمریکا، مأمور بررسی این آثار بود. او از محل عکسبرداری کرد و از تعدادی از ردپاها نیز قالب گچی گرفت تا جزئیات آنها ثبت شود.
جانسون در گزارشش به پیچیدگی بعضی نشانههای باقیمانده روی زمین اشاره کرد. از نگاه او، اگر این ردپاها ساختگی بودند، تهیهکنندگانشان برای بازسازی جزئیات وقت زیادی صرف کرده بودند. او برخی از این نشانهها را دارای ویژگیهایی دانست که «تقلید بسیار دشواری» داشتهاند.
با وجود این ارزیابی، جانسون ردپاها را نشانهای از حضور پاگنده ندانست. او معتقد بود این آثار نمیتوانند به موجودی دوپا با وزن بیش از ۳۰۰ پوند، حدود ۱۳۶ کیلوگرم، تعلق داشته باشند.
سه نشانه مشکوک در بررسی ردپاهای پاگنده
زیستشناس سازمان جنگلداری برای تردید در اصالت ردپاها به چند ویژگی مشخص اشاره کرد. نخست اینکه فاصله میان گامها، حتی با تغییر شیب زمین، تقریباً یکسان باقی مانده بود. چنین الگویی در بررسی او پرسشهایی درباره طبیعی بودن آثار ایجاد میکرد.
نکته دیگر به ابتدا و انتهای مسیر ردپاها مربوط میشد. در بعضی نقاط، آثار ناگهان ظاهر میشدند و بدون آنکه نشانهای از ورود یا خروج موجود دیده شود، پایان مییافتند. عمق ردپاها نیز با اثری که کفش مأموران در گلولای برجای گذاشته بود، تناسب نداشت.
یک متخصص ردگیری از گشت مرزی آمریکا هم احتمال داده بود که این آثار با هدف فریب دیگران و ایجاد تصور حضور پاگنده ساخته شده باشند. بنابراین، با وجود ثبت جزئیات قابلتوجه در ردپاها، ارزیابیهای انجامشده به تأیید وجود این موجود منتهی نشد.
روایت شکارچیان مونتانا از ردپا، بوی تند و صدای غرغر
بخش دیگری از پروندههای منتشرشده به خاطرات شکارچیان در ایالت مونتانا مربوط است. لئو کینی، شکارچی اهل این منطقه، ماجرایی از دهه ۱۹۴۰ را در نوشتهای در سال ۱۹۸۰ ثبت کرده بود. روایت او از ناپدید شدن لاشه یک گوزن بزرگ و پیدا شدن ردپاهایی غیرعادی در برف حکایت داشت.
در روایت دیگری از همان منطقه، شکارچیای به نام دبلیو. دبلیو. اشمیتز از مشاهده ردپاهایی مشابه سخن گفته بود. او علاوه بر این آثار، بویی بسیار تند را در محیط احساس کرده و صداهایی شبیه خرناس یا غرغر شنیده بود.
این روایتها از برخوردهای ادعایی با موجودی ناشناس حکایت دارند، اما در هیچیک مشاهده مستقیم و قابل راستیآزمایی از پاگنده ثبت نشده است. به همین دلیل، گزارش ردپاها، بوها و صداهای غیرمعمول را نمیتوان معادل اثبات حضور چنین موجودی دانست.
موضع سازمان جنگلداری آمریکا درباره وجود پاگنده چیست؟
سازمان جنگلداری آمریکا توضیح مشخصی درباره علت انتشار این سه سند ارائه نکرده است. با این حال، سخنگوی این نهاد داستانهای مربوط به پاگنده و ساسکواچ را بخشی از میراث فرهنگی و روایتهای عامیانه مرتبط با جنگلهای عمومی آمریکا توصیف کرده است.
موضع رسمی سازمان نیز بر تأیید نکردن و رد نکردن وجود این موجود استوار است. انتشار اسناد نشان میدهد گزارشهایی درباره ردپاهای غیرعادی و برخوردهای ادعایی با پاگنده در آرشیوهای دولتی آمریکا ثبت شدهاند؛ با این حال، مدارک منتشرشده هیچ پشتوانه علمی معتبری برای اثبات وجود این موجود افسانهای فراهم نمیکنند.
اعداد و تاریخهای مهم در پروندههای پاگنده
- ۱۵ اکتبر: تاریخ انتشار سه سند آرشیوی از سوی سازمان جنگلداری آمریکا.
- ۱۹۸۲: سال انجام بررسی میدانی ردپاها در ایالت واشنگتن.
- ۱۵ اینچ، نزدیک به ۳۸ سانتیمتر: طول تقریبی ردپاهای ثبتشده در حوزه آبخیز میلکریک.
- ۳۰۰ پوند، حدود ۱۳۶ کیلوگرم: وزنی که رودنی جانسون آن را با آثار بررسیشده سازگار نمیدانست.
- ۲۰۰۳: سال انتشار بریده روزنامه محلی که در میان اسناد آرشیوی قرار داشت.
منابع: فرارو
این مجموعه سه سند دارد: گزارش بررسی ردپاها در ایالت واشنگتن در سال ۱۹۸۲، روایت شکارچیان از آثار یک موجود ناشناس در مونتانا و بریدهای از یک روزنامه محلی در سال ۲۰۰۳.
طول برخی از ردپاهای ثبتشده در حوزه آبخیز میلکریک در جنگل ملی اوماتیلا حدود ۱۵ اینچ، معادل نزدیک به ۳۸ سانتیمتر، بود.
خیر. بررسی ردپاها از سوی رودنی جانسون به تأیید فرضیه وجود پاگنده نرسید و اسناد منتشرشده نیز مدرک علمی معتبری برای اثبات وجود این موجود ارائه نمیکنند. سازمان جنگلداری آمریکا موضع خود را تأیید نکردن و رد نکردن وجود پاگنده اعلام کرده است.

💬 دیدگاهها
هنوز دیدگاهی ثبت نشده. اولین نفر باشید.